Zadzwonię do Henry'ego, on na pewno ma jakiś kontakt. Wykręciłam numer.
- Obierz człowieku- mruknęłam niezadowolona.
- Lisa, skarbie, chcesz poprawić naszą sesję?- Spytał zaspany.
- Um, nie. Chciałam się spytać czy masz numer do Sama.
- Samuel'a? Mojego pomocnika?
- Tak, o niego mi chodzi.
- A tak, wyślę ci za moment.
- Dziękuję, będę wdzięczna jak zrobisz to szybko- rozłączyłam się. Czekałam jakieś 15 minut i nic. Zeszłam do kuchni żeby coś zjeść. Na szczęście nie było mamy tylko Elena. No tak, Danielle żyła swoim pokazem, nie miała czasu na coś tak banalnego jak śniadanie.
- Hej Lena.- Przywitałam się.
- Chyba wiesz, że nie mam tak na imię!
- Wyluzuj, to tylko pseudonim z dzieciństwa.
- Nienawidzę go tak jak dzieciństwa i ciebie Elisabeth!- Wykrzyczała. Chyba się nie przesłyszałam. Ona mnie nienawidzi. Tylko za co?
- Elena? Dlaczego?- Spytałam. Nie dane było mi usłyszeć odpowiedź, Elena wyszła bez słowa.
Wróciłam do pokoju. Zauważyłam, że mam wiadomość od Henry'ego. No nareście.
Oczywiście musiał się odezwać zdrowy rozsądek. Plusy i minusy? Plus- nie będę zmuszana do modelingu. Minus- znalezienie czegoś w czym jestem dobra, to będzie trudne. Plus- nowe życie. Minus- nowe życie. Skąd mogę mieć pewność, że będzie lepiej, kolorowo? Plus- usamodzielnienie, minus- samotność. Plus- będę decydować sama za siebie. Minus? Do tego dochodzą sytuacje rodzinne. Rodzice chcą bym na całym świecie świeciła tyłkiem ukazując ich kolekcje i inne ubrania. Siostra nienawidzi mnie. Nie mam kontaktu z dziadkami. Hm? Ktoś kiedyś powiedział, że bogaty ma lepiej? Oddam wszystko by było inaczej. Ucieczka czy męczenie się tutaj? Elisabeth, zdecyduj się! Złapałam telefon.
Do: Sam
Możemy się spotkać za godzinę? Elisabeth
Już się zdecydowałam, uciekam. Uciekam jak tchórz. Jestem tchórzem, ktory nie radzi sobie z własnym życiem.
Od: Sam
Jasne, w Smoothie World's?
Do: Sam
Okej.
***
- Cześć, Elisa!
- Sam, hej! Musimy porozmawiać- powiedziałam zdenerwowana.
- Czekaj, coś się stało? Jesteś zdenerwowana.
- Sam, dasz radę załatwić mi numer do właścicieli tego domu w Hornsby?- Spytałam jednym tchem.
- Jasne, ale po co ci?- Spytał nieco zdezorientowany.
- Jak by ci to powiedzieć? Uciekam, rozumiesz uciekam stąd. Jestem tchórzem, moim jedynym wyjściem jest ucieczka.- Powiedziałam a w moich oczach pojawiły się łzy.
- O Boże, nie wierzę, ty mówisz serio? Tak?- Sam niedowierzał w to co usłyszał.
- Tak. Mówię serio. Sam idźmy stąd, nie chcę by ktoś mnie zobaczył.- Teraz już całkowicie płakałam.
- Okej, jeśli chcesz mogę zabrać cię do Hornsby.- Ucieszył się
- Nie, wolę tam pojechać sama, tylko chciałabym ten numer. Załatwisz go?- Spytałam z nadzieją.
- Jasne, gdy tylko go zdobędę wyślę ci.
- Dziękuję, Sam, zdałam sobie sprawę, że mogę ci ufać- podziękowałam i przytuliłam go.
- Od tego jest wczoraj poznany przyjaciel- zażartował.
Cieszę się, że go poznałam. Jest miły i na dodatek mieszka w Hornsby. Czyżby szczęście zaczynało się do mnie usmiechać? Może życiu znudziło się ciągłe dawanie mi w kość? Teraz tylko muszę kupić ten dom i niezauważenie zniknąć. Elena na pewno się ucieszy, a rodzice będą rozczarowani. Wow, myślę o tym tak spokojnie. Przecież będę mieszkać w innym mieście, nikogo nie będę znać, no prawie. Pora przestać o tym myśleć. Zostało mi tylko czekać na ten numer. Sam na pewno da radę. Był jakiś dziwnie radosny gdy potwierdziłam swoje słowa. Też się cieszę, zacznę nowe życie. Tylko, czy jeśli zechcę kiedyś wrócić to czy mnie tutaj przyjmą? Czy wogóle zechcę wrócić? Teraz tylko muszę pomyśleć kiedy mam uciec. Nie, słowo ucieczka zamienię wyprowadzką, brzmi lepiej. No więc, nie mogę się wyprowadzić w ciągu tych dwóch tygodni przed pokazem, mama na pewno by mnie znalazła i kazała mi wrócić. Kiedy będzie najlepiej? W dzień pokazu. Tak, będzie idealnie. Będą wtedy zbyt zabiegani by coś zauważyć. Zniknięcie zauważą dopiero jakąś godzinę przed rozpoczęciem, a wtedy będzie za późno. Mnie już nie będzie w Sydney. Ale zostawię im list w moim pokoju, w nim napiszę co postanowiłam. Powiem o tym Elenie, powiem, że główna rola na pokazie przypada jej, wtedy na pewno mnie nie zdradzi. Mam dwa tygodnie na załatwienie wszystkiego. Powinnam też znaleść sobie jakąś pracę. Nie mogę liczyć przecież na rodziców, którzy pewnie się wsciekną. Powinnam też wypłacić pieniądze z konta w banku bo mogą zablokować mi karty a wtedy nie dałabym sobie rady. Usłyszałam dźwięk telefonu. Tak, to od Samuel'a. Mam numer. Wdech. Wydech. Drżącymi rękoma nacisnęłam właściwe klawisze na ekranie mojego telefonu. Pierwszy sygnał. Nic. Drugi. Trzeci. Czwarty. Nadal nic. Już zrezygnowana miałam po prostu rozłączyć się gdy usłyszałam głos w słuchawce.
- Halo?- Spytał kobiecy głos. Musiała to być osoba w podeszłym wieku, jej głos mówił, że jest zmęczona i wiele w życiu przeszła.
- Dzień dobry. Z tej strony Elisabeth Smith, ja dzwonię w sprawie kupna domu. To nadal aktualne?- Spytałam lekko zdenerwowana.
- Dzień dobry, tak, nadal aktualne.
- Chciałabym go kupić- odparłam z wachaniem się.
- Dziecko, ty go nawet nie widziałaś.
- Zależy mi na tym, czy mogłabym się spotkać z panią i porozmawiać o kupnie?- Spytałam. Czekałam na odpowiedź, starsza pani z pewnością się wachała.
- Odpowiada jutro o 11? Hornsby, na obrzeżach- odpowiedziała w końcu.
- Tak, dziękuję pani bardzo. Do zobaczenia jutro.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz